Filozofia, Japonia i boskie igrzyska

Ostatnimi czasy w Japonii, tu i tam, widać rozpaczliwe próby uzdrowienia całej gałęzi przemysłu zajmującej się produkcją kimon, bardzo drogich, luksusowych, tradycyjnych ubiorów, na których popyt zmniejsza się z roku na rok. Obcokrajowcy często postrzegają każdy rodzaj japońskiego ubioru kobiecego jako kimono, nie rozróżniając między bardzo prostym, letnim ubiorem zwanym yukata, w bardzo przystępnych cenach, ale bardzo nieformalnym, oraz bardzo formalnym ubiorem zwanym kimono, które wraz z akcesoriami kosztuje zazwyczaj kilkaset tysięcy, jeśli nie jest produkcji chińskiej. Są to jednak całkiem różne rzeczy.

Zmniejszenie popytu na kimona związane jest głównie z brakiem okazji do ich zakładania. Młode kobiety zakładają kimono na dzień dojrzałości, kiedy osiągają 20 lat oraz czasami na śluby koleżanek, to wszystko. Setki kimon zgromadzonych przez ich matki zalega w szafach i traci na wartości. Po śmierci tego pokolenia większość wyrzucona zostanie zapewne na śmieci.

Na szczęście coraz bardziej popularne staje się przerabianie kimon na suknie, bluzki i kamizelki różnego rodzaju. Fuyukan, na północy Kioto, jest właśnie jednym z takich miejsc, gdzie w stare kimona zaczynają żyć na nowo.

Filozofia, tak jak i samo życie, powinna uczyć się od przeszłości, ale koncentrować na teraźniejszości i przyszłości.

Nie można pozwolić przeszłej filozofii na całkowite zawładnięcie naszą teraźniejszością i przyszłością. Musimy nauczyć się patrzeć na świat i doświadczać tego świata w sposób wolny i przekraczający ograniczenia dawnych systemów filozoficznych.

Kiedy bóg głaszcze moją burawą sierść jest mi dobrze i czuję się szczęśliwy, kiedy bóg kopie mnie w brzuch, zaczynam zastanawiać się, co chce mi przez to powiedzieć.

Od momentu awarii elektrowni atomowej w Fukushimie, japoński rząd, mniej lub bardziej świadomie,
szerzy pogląd, że jedzenie skażonej żywności wcale nie zagraża zdrowiu, bo, na
przykład, podczas robienia zdjęć rentgena też jesteśmy napromieniowani, a wcale
to nas od razu nie zabija.

Dodatkowo, żeby zwiększyć bezpieczeństwo społeczeństwa, rząd rozważa podniesienie dopuszczalnego
stopnia napromieniowania żywności, jaka będzie wprowadzana do sprzedaży. A więc
ogłosi, że jeszcze więcej napromieniowania niż do tej pory też nie pogorszy
naszego zdrowia, a może i wręcz przeciwnie.

Tak naprawdę wolę, żeby wieczność była wieczna tylko na niby. Czasami chciałbym, żeby coś było wieczne, ale potem, kiedy już mi się znudzi, cieszę się, że wieczne nie jest. Niewieczność jest jedynym zbawieniem.

Walentynkowe szaleństwa

W Japonii zwyczaje walentynkowe przywędrowały całkiem niedawno i zostały odpowiednie do japońskich warunków przystosowane. Świętowanie polega głównie na obdarowywaniu się czekoladkami różnego rodzaju. Na początku dziewczyny obdarowywały czekoladkami swoich chłopaków, później zwyczaj obdarowywania objął wszystkich mężczyzn, a ostatnio już nawet kobiety, włączając do tego także samoobdarowywanie się czekoladkami z tejże okazji.

Poniżej lokalny zestaw smakowych czekoladek. Od lewej, w smaku zielonej herbaty, kasztanów, imbiru, mandarynki, sake oraz yuzu (taki rodzaj tutejszej cytryny).

Nie ma znaczenia to, z czym się zmagamy. Ważne jedynie jest to, żebyśmy zwyciężali.
Na tym, mniej więcej, polega życie.

Za oknem piękny poranek. Aż się chce rozpoczynać nowy dzień, z nadzieją, że i cały ten nowy rok będzie lepszy niż poprzedni.

Wszyscy chyba jeszcze śpią i nie wiedzą, jak na świecie jest dzisiaj ładnie.

Jednak, kto rano wstaje ….

I miejmy nadzieję, że tak pozostanie.

Niespodziewanie (nie całkiem, bo tym razem prognoza pogody się sprawdziła) nawiedził nas w Sylwestra wielki śnieg. Ponieważ zima bywa tutaj rzadko widoczna, mało jest zimowych opon i łańcuchów na koła. Trzeba było więc iść na zakupy pieszo.

Za oknem biało pierwszy raz tej zimy.

Osiedle przysypane śniegiem i gorące przygotowania do noworocznych obchodów.

I trochę mniej samochodów niż zwykle.

Nawet na noworocznych ozdobach domu zebrało się trochę śniegu.

18 i 19 grudnia 2010 odbył się w Osace krajowy zjazd wielbicieli polskiego tańca ludowego. Sala gimnastyczna wypełniona Japonkami i Japończykami w strojach ludowych z różnych regionów Polski tańczącymi polonezy, oberki, kujawiaki…